Camino Rit 12

Ons kortstondig verblijf in de poepchique Parador in Cervera de Pisuerga had niet voor iedereen gunstige gevolgen. Ondanks het feit dat sommigen over een kingsize bed mochten beschikken, hebben ze toch een halve nacht naar het plafond liggen staren (te veel of net te weinig sportdranken?). ’s Ochtends was dit goed merkbaar aan hun glazen blikken. Dat zag er weinig belovend uit aangezien ze een rit voor de boeg hadden van meer dan 170 km dwarsdoor de indrukwekkende Picos de Europa.

Nu, gezien het doel van onze tocht, kunnen we niet genoeg afzien. Broeder Bart en Broeder Dirk namen opnieuw de zware taak op zich de godganse dag op kop te rijden en op die manier boete te doen voor hun zware zonden in het verleden. Het was bijzonder fris in de morgen (4°C), maar de Heilige Jacobus zorgde in de loop van de dag opnieuw voor een weelderige 30° (terwijl in het thuisland de herfst zijn intrede al heeft gedaan…)

De kilometers schoven gestadig onder de wielen door. Tijdens onze eerste stopplaats probeerde de dienster ‘harakiri’ te plegen door met een volle dienstschaal sportdranken over de voeten van Broeder Kris te struikelen… Dat bleek een voorteken te zijn van erger leed in het peloton.

Ondertussen hebben we ons volledig aangepast aan het Sp(art)aanse dagritme, wat betekent dat we het middagmaal nemen rond 15u in de namiddag. Deze maal werden we verwacht in Riaño, waar we vergast werden op een sober spaghetti-maal (à volonté). Er wachtten ons vanaf hier nog een dikke 80 kmdwarsdoor de Picos de Europa.

De grootste zondaars onder ons kregen de gelegenheid zichzelf nog een extra boetedoening op te leggen. Op de 10 km van onze laatste klim , de Puerto del Tarna, mochten ze voluit gaan. Luc Bonami was ooggetuige van deze veldslag en schrijft hierover het volgende: “Hoewel vooraf niemand wou deelnemen aan deze competitie waren er uiteindelijk zeven die er echt voor gingen. De bloedbroeders van Sint-Lucas bleken uiteindelijk zoals reeds de hele camino veruit de sterksten te zijn. Het enige andere niet-mietje dat deelnam eindigde weliswaar laatste, maar hij is dan ook de Nestor uit de groep.”

Niet alleen bergop, ook bergaf kregen ze de gelegenheid boete te doen. Broeder Hermanos maakte hier gretig gebruik van om in één van de eerste bochten onderuit te schuiven en zichzelf en zijn boetekleed te verminken. Na de verrassende constatering dat hij nog leefde kon broeder Lucas, bijgenaamd de Adelaar van Lotenhulle, de werken van barmhartigheid uitoefenen op zijn gevallen confrater.

Na een bijzonder geanimeerde finale op de Nacionál – het contrast met de voor de rest prachtige route kon niet groter zijn – bereikten we La Felguera, een voorstadje van Langreo, vergelijkbaar met de Borrinage bij ons. We dachten dat de fanfare ons stond op te wachten, maar het bleek het begin te zijn van een voetbalmatch, want ons hotel lag vlak naast het lokale voetbalstadion… De nacht kon niet meer stuk.

Filmpke

  • wo 5 september 2007Datum
  • 176 kmAfstand
  • 0Deelnemers
  • Bart en DirkBaankapitein

Kaart Download gpx

Hoogte- en snelheidsprofiel