Camino Rit 15

In het aanschijn van de H. Jacobus.

Het moest er van komen. Aan alles komt een eind, zo ook aan deze lijdensweg… Maar alles voor onze zielezaligheid. Voor de allerlaatste keer trekken we ons boetekleed aan. Dan de fiets op en wegwezen. We hadden een betrekkelijk kalme nacht achter de rug en de pijn overal aan ons lijf zijn we zo gewoon geraakt dat we ze nauwelijks nog voelen. Vandaag D-day en de grote uitdaging bestaat erin onze geliefde ondervoorzitter en parcoureur levend af te zetten aan de voeten van St Jacob. En dat was vlugger gezegd dan gedaan…

109 km scheiden Lugo van Santiago. Fluitje van een cent zou je zo denken na al die voorbije  kilometers. Niets is minder waar want 1) er is geen meter vlak en 2) het werd opnieuw rond de 35°C. Vanaf hier struikel je bijna over de beroepspelgrims. Te voet, per fiets, zelfs per invalidenkar, van overal ter wereld strompelen pelgrims zich een weg naar Santiago. Waarom? Waarvoor? Daar hebben we het raden naar en daar hebben we trouwens niets mee te maken. Wij weten zelf nauwelijks waarvoor we ons hier te pleures zitten te stampen… Of juist wel : om onze geliefde ondervoorzitter tot bij Jacobus te brengen (als offergave voor ons losbandig leven!). Laat ons hopen dat hij dit offer in dank aanvaardt (wat te betwijfelen valt).

In Arzua lessen we nog eens onze enorme dorst vooraleer de laatste 40 km aan te vatten. Het doet raar aan plots te moeten aftellen. Sommigen zijn blij dat ze eindelijk uit dit lijden verlost zullen worden, anderen (de sm-ers onder ons) worden angstiger bij iedere km die hen nader tot St Jacob brengt. Kortom met gemengde gevoelens duiken we rond 15u Santiago binnen. Zoals verwacht komen de emoties los en spelen er zich ontroerende taferelen af. Macho’s en softy’s vallen mekaar in de armen (nu ja wat zou je wel anders verwachten met al die mietjes). Twee dames uit Lotenhulle staan verstomd te kijken. Ze zijn van zover gekomen met een spandoek “Proficiat Stillekens Aan” (met onze dank) maar niemand lijkt hen op te merken…

Afgepeigerd, afgebeuld, en gehuld in ons boetekleed van zoveel dagen, leggen we de allerlaatste kilometers te voet af tot aan de kathedraal. Blijkbaar zijn we nog zo stoned van het vele fietsen dat we bij iedere oneffenheid in het wegdek nog altijd roepen “put”, of“iets trager we hebben een gat”, of “steen op de weg”… merkwaardig. Onder het zingen van hymnen en psalmen banen we ons een weg tussen de massa’s toeristen die verbijsterd dit schouwspel gadeslaan… en eerbiedig plaats ruimen. Wanneer de kathedraal in zicht komt valt Broeder Christianus op de knieën en legt de laatste hectometers af op zijn blote knieën. Alom geklik van fototoestellen… Wie weet passeert hier een toekomstig heilige (of is het geilige).

Eens in het aanschijn van het graf van Apostel Jacobus wordt het bijzonder stil in onze groep pelgrims. We danken hem voor zijn bijstand tijdens onze gevaarlijke tocht en bieden hem het gemartelde lichaam aan van Vader Lucas. Iedereen ontdoet zich van zijn zonden en komt als herboren uit deze reusachtige kerk naar buiten.

Onder een stralende zon kunnen we beginnen aan een een nieuw (losbandig) leven …

Filmpke

  • za 8 september 2007Datum
  • 109 kmAfstand
  • 0Deelnemers
  • Luc P, alias OrvalvadosBaankapitein

Kaart Download gpx

Hoogte- en snelheidsprofiel